అర్థ మోహనరాగం

కవిత్వం అది పనిగా చదివిన అనుభవం ఎప్పుడూ లేదు నాకు ,ఆసక్తీ లేదు. అయినా సాహిత్య విద్యార్ధినిగా అనేకం చదవాల్సి వచ్చింది .చదివిన అంతలోనూ ఇస్మాయిల్ నాకెప్పుడూ తటస్థ పడలేదు .ఇస్మాయిల్ అద్భుత కవి . నేను కలవరించి chadivina కవిత్వం ఇస్మాయిల్ దే

ఈ 'అర్థ మోహనరాగం' అనే కవిత, ఇస్మాయిల్ ''కవిత '' అనే కవిత చదివిన తర్వాత రాసుకున్నది.

అనార్కిస్ట్ కవిలా

అతను

మహా దౌర్జన్యంగా

మానసోపరితలంపై

ఓ విత్తనాన్ని విసిరాడు

అనుమతి లేకనే

కాలాన్ని కత్తిరిస్తున్న

గడియారం ముళ్ళు

విత్తనాన్ని కాస్తా

గుచ్చి వెళ్ళింది

సందేహ స్వరాల మెట్లు

దాటుకుని

చిరు మొలక ముందు

మోకరిల్లి

గాఢ మోహన రాగాన్ని

మ్రోగించేలోగా,

అతను

కుదురు లేని

వలస పక్షిలా

వాలిన వయోలిన్ తీగలు

తెంచుకుని

యెగిరి పోయాడు

అఖండమై విస్తరించిన

ఆ విత్తనపు

వట వ్రుక్షంపై తిరుగుతూ

మెదడు నరాల నేతని

విప్పుకుంటూ ,నేను

అతని అడుగుజాడలకై

అన్వేషిస్తుంటాను .

నా చెట్టు

కొన్ని సార్లు

తేనె పూలు పూస్తుంది

అపుడపుడు

రాత్రి పక్షుల అరుపులకి

ఉలికి పడుతుంది

కురిసే మంచు

కాసే ఎండ

నా ముందు నుండే

నడిచి పొతాయ్.

చూసి చూసి

దారిన పోయే ఒకడు

ఇదంతా వ్యర్థమని

కలలనైనా అల్లాల్సిందేనని

మూర్తిమత్వం గురించి

వుపన్యసిస్తాడు

నేను ,ఇక ఇదే

చివరి కొమ్మనుకుంటూ

ఆ చెట్టులోని

మరో కొత్త కొమ్మ పైకి

నా అనవరత ప్రయాణాన్ని

ప్రారంభిస్తాను

వినవు కదా ..

అనాలోచితం

అర్థ రహితం

ప్రయాణం

తెగదు ,విడదు

దారి తీపిది

చెట్ల నిండా పాములు

ముళ్ళ గోరింటలు

బ్రతుకుని పట్టి లాగేసిన

సూర్యుడు

ఇది తూర్పే కాదంటున్నాడు

ఔనని ఏంచేసి చెప్పడం

ఇవాల్టి మధ్యాన్నం !

బుజ్జీ !
ఇవాల్టి మిట్ట మధ్యాన్నం
నీ చిన్నప్పటి ఫోటో చూసుకుంటుంటే
పదిహేను సార్లు
నీ బుగ్గ పూల బంతుల్ని
గిల్లెయ్యాలనిపించింది

పొత్తిళ్ళలో వేసేసుకుని
నా నామ మంత్రాన్ని
ఉపదేశించాలనిపించింది

చింత బరిక తీసుకుని
చెవి మెలేసి
''నువ్వంటే చా ...లా .. ఇష్టమని''
వల్లె వేయించాలనిపించింది

షీలా ...షీలాకి జవానీ
వాసన వేసే
నీ మగ మనసు కాయితాన్ని
నటరాజ్ రబ్బరు పెట్టి
బర బరా పర పరా శుబ్రం చేసేసి
గాట్టిగా అదిమి పెట్టి
మూల మూలలా
నా పేరు రాసేయ్యాలనిపించింది

ఇప్పటికిప్పుడు
ఇవాల్టి మిట్ట మధ్యాన్నం
నీకు
అమ్మనై పోదామని
మరీ మరీ అనిపించేసింది .

అమ్మాయి బొమ్మ -అమ్మ కవిత !

పాపాయి ఒక బొమ్మ వేసింది .పంప [బొమ్మలు నేర్పే అమ్మాయి ]అన్నదీ రవీంద్రుడిలా వేసిందీ అని .నాన్న అన్నాడూ ఏలే లక్ష్మణ్ బొమ్మ లా ఉంది అని .అమ్మ పాపాయిని ఎప్పుడూ పొగడదు .కానీ అమ్మ ఆ బొమ్మని చూసి ఒక కవిత రాసుకుంది !


వర్చువల్ రియాలిటీ

ఉదయ మద్యాహ్నాలు

నువ్వు నాతో సంభాషి స్తుంటావ్

నేనేదో అంటాను

నువ్వేదో అంటావు

రంగులద్దుతున్న కుంచెపై

కన్నీరు పడి

చిత్రంలోని పడవలు

కల్లోలమవుతాయ్

మలిసంధ్య కాటుక దిద్దుకుంటున్న

దృశ్యాన్ని చూస్తూ

నువ్వు నాతో కబుర్లాడుతావ్

మాటా మాటా అల్లుకుని

ముళ్ళ కంచెలు పదివేల చేతులతో

జయ ద్వానం చేస్తాయ్

నువ్వు ముభావమౌతావ్

నేను మోయలేని మౌనాన్నవుతాను

కటిక చీకట్లు ఊడలల్లుతుంటాయి

హటాత్తుగా నువ్వు అనంత దూరానివవుతావ్

నేను అడుగు వేయరాని స్తబ్దనవుతాను

హ్రదయం అలవిమాలి

కళ్ళ గట్లను తెంచి వేస్తుంది

యెర్రటి నయనాకాసంపైకి

అలుపెరుగని కొత్త రోజు నడిచొస్తుంది

అలసిన మనసు విముక్తాన్వేషణ

మొదలు పెడ్తుంది

వెళ్ళినంత దూరమూ

వెదుకులాటల దారి

మరీచికా కాసారమై

కావిలించుకుంటుంది

దిగులు పూలు !

ప్రతి రాత్రి 9-9.30 పాపాయి కథల సమయం .కానీ ఎందుకో చాలా సార్లు స్నేహితులు ఆ సమయంలోనే ఫోన్లు చేస్తారు .చెయ్యొద్దని యెట్లా చెప్తాం .ఇటు ఫోన్ రాటం అటు పాపాయి అలిగెయ్యటం ఒకే సారి జరిగి పోతాయ్.నిన్న రాత్రి అట్లాగే జరిగింది. పాపాయి ఎంత అలిగేసిందో .అంతకు అరగంట ముందు నుండి ఏం కథ వినాలో దానికున్న కథల పుస్తకాలు అన్నీ చిలక జోశ్యం వాళ్ళ లాగ పరచి కళ్ళు మూసుకుని ఎంపిక చేసుకున్నది .ఉత్సాహంగా వినటానికి సిద్ద పడింది .ఇటువైపు స్నేహితురాలు మాట్లాడేస్తూ ఉంది .తనకొచ్చిన పెద్ద దుఃఖాన్ని చెప్తూ ఉంది .నిజంగానే పెద్ద దుక్కం .ఊ కొడుతూ ఉన్నాను ...ఆ ఫోన్ అలా ముగిసిందో లేదో మరో ఫోన్ .ఈ సారి కన్నీటి ప్రవాహం అటు వైపునుండి ఇటు వైపుకు ప్రశ్నలు ,విరక్తులు ...ఏం బదులిస్తాం.రాత్రి పదకొండయింది .పాపాయి పడుకోలేదు .బుసలు కొడుతుంది .ఓదార్చబోతే దాడికొచ్చింది .యేడ్చి,కొట్టి ,అలిగి రాత్రి పన్నెండు వరకు బుస కొట్టి పన్నెండుకి బకాసురిడి కథ విని బజ్జుంది .పాపాయి బజ్జున్న ఏకాంత క్షణాల స్నేహితుల దిగులు పూల పరిమళాల తడిసి ఉన్న అమ్మ.. గది వెలుపటి చంద్రుడ్ని ధ్యానిస్తూ కవిత ఒకటి అల్లుకుంది .

"నిన్నటి చంద్రుడు "

వెన్నెల సెలయేటి పక్కన

సంపెంగల పూల తోట

ఇంద్ర ధనస్సును పూసింది

అహంకరించిన

సూర్యుని రేఖ ఒకటి

కలని గదిని కలిపి

గోడపై నిశ్చల చిత్తరువైంది

జ్ఞాపకమంటిన నయనాన్ని

పలుకరించబోతుంటే

గుప్పెట కాసిని

రంగుల సంపెంగలు

చంద మామ -చామంతి పువ్వు

మేఘాల కోసమని

మేఘాన్నై,తూనీగనై

ఎగురుతుంటే

రెక్కలనెవరో

కత్తిరించారు

కాలం నలిపి

పడేసిన కాయితమై

రస రంగుల లోకం

ఒకే ఒక్క పువ్వైంది

గులాబి పూల పాదాల

చేప కళ్ళ చామంతి పువ్వు

పెద్దరికాన్నయ్

నేనే కావలింతనై

నను పాపని చేసిన

వెచ్చని ,పాలుమాలిక

కావిలింతని విడిచి

చీకటి

సూర్యుడై పూయడం

చూస్తున్నా

బాయి బంధానికి

బంధీనై

కన్నకడుపుల కష్టాన్ని

పునః దర్శిస్తూ

చెట్టుకు చిక్కిన గాలి పటంలా

రెప రెప లాడుతుంటే .....

అజ్ఞాత వాసాన్ని

చూడ వచ్చిన స్నేహితుడు

అమ్మ తనమింకా

తెలీని వాడు ,అన్నాడు

కొత్త కవిత్వమేం చదివావని

చదవడానికిప్పుడు

కవి సమయాలు లేవు

అన్నీ

పిల్ల సమయాలే !

ఎందుకో .......

ఎందుకో మనసు ఒక్కోసారి ఊరికే దిగులుపడుతుంది
మబ్బు పట్టిన ఆకాశం లా ముసురు పడుతుంది
మిడిమేలపు ఎండలో సన్న జాజిలా మనసు ఒక్కోసారి దుఃఖ పడుతుంది
అకాలంలోవ్రిష్టిలా వద్దన్నా కురుస్తుంది ఎండిపోయినభూమ్యా కాశాల్లా నిస్తేజ మౌతుంది;
బంధువులు వెళిపోయిన బోడి ఇళ్ళు చూసిదుఃఖ
పడ్డపాపాయిలా దుఖపడుతుంది
ఈ నాటిది కాని ఏనాటి దుఖాన్నోభరువుగా మోస్తుంటుంది
ఎప్పుడో ,ఎందుకో కలిగిన వేదనలను మైపూత వేస్తుంది
మనసు ఎందుకో ఒక్కోసారి ఊరికే దుఃఖ పడుతుంది
వద్దు వద్దన్టున్నాదిగులు పడుతుంది