'రాముడు !

పాపాయి చెప్పింది .. '' ఎవరో ఏదో అన్నారని సీతని వదిలేసిన రాముడి ని పూజించడం చట్టరీత్యా  నేరం ''. చిన్న స్థాయినుండి వచ్చి ఎదిగిన ,ధర్మం కోసం నిలబడతానని చెప్పిన కృష్ణుడు పూజనీయుడు . 
 

పొగిడే మిషన్

 మొన్నో రోజు పాపాయి ఫోన్ చేసింది . వీడియో కాల్ . ఇల్లంతా సందడి సందడి గా వుంది . ''నీకేం  లేవే , అదృష్టవంతురాలివి , అవ్వ ,తాత , అత్తలు మావలు , తమ్ముడు .... నాకు చూడు  ఇల్లంతా ఖాళీ ''అంటే పాపాయి వెంటనే ''నీకేమమ్మా , ఆల్ ఇన్ వన్ నాన్న వున్నాడు కదా , అమ్మ నాన్న తమ్ముడు ఇంకా నిన్ను పొగిడే  మిషన్ కూడా కదమ్మా నాన్న'' అంది

పాతదే... ఒక పలకరింపు !

నా బెడ్ రూం కిటికీ తో బోల్డు స్నేహం చేస్తూ ఒక జామ చెట్టు,ఇంకో పూల చెట్టు వుంటాయి.ఆ చెట్టు పువ్వుల్ని నేను ఇది వరకే చూసాను మా ఊళ్ళో.నాకు అతి ప్రీతిగా అనిపించే పువ్వు మనోరంజని.మా ఊళ్ళో కాడ  బుట్ట పైన అరిటాకు పరిచి అందులో పెట్టుకుని అమ్ముతుంటారు మనోరంజని పూలు.ఆ పూలతో పాటు అప్పుడప్పుడూ ,పైన చెప్పానే ఆ పూల చెట్టు పూలూ... అమ్ముతుంటారు.

నిన్న వెళ్ళక,వెళ్ళక  మిద్ద పైకి వెళ్ళానా ,పిట్ట గోడ కి కొంత కింద నుంచుని నన్ను పలకరించింది ఆపువ్వు. లేత నారింజ వర్ణంలో .ఆ పలకరింపు వినగానే నేను బోల్డు ఆశ్చర్యపడ్డాను .క్రితం వేసవిలో మెట్లెక్కి తిరుమలకి వెళ్లాం .చివరి మెట్ల దగ్గర కనిపించిందా పువ్వు, చెట్టు పై పై  కొమ్మల్లో .నా చిన్న తమ్ముడూ ,వాడి స్నేహితుడూ ఎగిరీ దూకీ ఒక కొమ్మని పట్టుకున్నారా ...అయినా పువ్వు వాళ్లకి దొరకనే లేదు. కానీ ,కింద నిలబడి ఆ..మని నోరు తెరుచుకుని ,ఆశగా చూస్తున్న నా పై ఝల్లుమని రాలింది .నన్ను వెక్కిరించి ఘొల్లుమని  నవ్విందని నేను అభిప్రాయ పడ్డాను .

అట్లాంటి ఆ గర్వపు పువ్వు ,ఇట్లా ఇప్పుడు నన్ను పలకరించేసరికి ,చాలా  ఆశ్చర్యం వేసేసింది .పలకరించడమేనా ...ఈ మధ్యంతా సున్నితమైన ఒక మత్తు వాసన తెగ కవుర్లు చెప్తూ ఉండింది .ఏ చెట్టు పరిమళమో అది  అర్థం కాలేదు .నా తమ్ముడ్నీ,పాపాయి వాళ్ళ నాన్న ని అడిగాను ''ఏం చెట్టై ఉండొచ్చని''. పాపం వాళ్ళకీ తోచలేదు.

మా ఇంటిలోపల ఒక పెద్ద వృక్షం  వుంది .'మహోగని 'అని చెప్పారు ఇక్కడి వాళ్ళు .వేకువన వాకింగ్ కి వెళ్లి వస్తుంటే నేలంతా పరచుకుని కనిపించాయ్ ఆ చెట్టు పూలు .వేప పువ్వుల్లా,నక్షత్రాల్లా ! .ఇంక అంతే పాపాయి   వాళ్ళ నానకి ప్రకటించా ''చూసావా ఈ పువ్వల వాసనే నన్ను  వేధించుకు తింటున్నది  ''అని .పాపాయి వాళ్ళ నాన్న నా జ్ఞానం పై నమ్మకముంచి 'అవునవును' అనేసాడు.

తీరా చూద్దును కదా నిన్న ,, ఈ పూలది  ఆ మధురిమ .అప్పుడేమో అంత గర్వపళ్ళా ??? ఇప్పుడేమో నన్ను పలకరించడానికి ఎంత ప్రయత్నమో !!!.నా కిటికీ దగ్గర కూడా రేపో మాపో విచ్చుకునేందుకు సిద్దమై బోల్డుమొగ్గలు.ఆనందం వికసించింది మనసులో అనిర్వచనీయంగా.

ఇంకో పలకరింపుని  పొద్దుటే లేచి   గుర్తు తెచ్చుకున్నాను చాలా ఇష్టంగా .

ఏం ఏ చదివేప్పుడు ,మా యునివర్సిటీ లో సాహిత్య వలయంలోని వారు నన్ను ,ఈ అమ్మాయి కుప్పిలి పద్మ లా వుంటుంది అనుకునే వార్ట.ఆ వార్తలు ఎవరి ద్వారానో నాకు చేరేవి .మా అమ్మ మటుకు ''కానే కాదంటే...' అనేసేది .నాకు వారి రచనలంటే ఎంత ఇష్టమో .ప్రత్యేకమైన శైలి కదా   ...

రాత్రి ఏదో కథల సంచిక ఎందుకో గబగబా తిరగేస్తున్నానా ఒక పదమేదో పలకరించింది . అప్పటికే కొన్ని పేజీలు  పరుగులెత్తేసాయి.అయినా మనసు అనుకునేసింది ఇది పద్మ  కథలా ఉందే అని .ఇక తీరిగ్గా బాసింపట్టు వేసేసుకుని వెనక్కెళ్ళి ''వనమాల ''ని ఎప్పుడో చదివేసిందే అయినా మళ్ళీ చదివా.చదివి అనుకున్నాను ,ఏమంటే ''వీరితో  నా పరిచయం చాలా ఏళ్లది ,పలకరీంపేమో అతి కొత్తది .ఇదో గమ్మత్తు''అని .అలా అనుకుని ఇటీవలపు పరిచయ చనువుతో  వారికో మెసేజ్ పెట్టా ''మీరు నన్ను మెచ్చుకున్నారు అనే గర్వంతో శేష జీవితాన్ని సంతోషంగా గడిపెయబోతున్నా''అని .రిప్లయ్ ఏమొచ్చిందో చెప్పను .ఎందుకంటె ముగించలేని కథని మలుపుతిప్పి ఆపేయ్ మన్నాడు బహుసా ఓ .హెన్రీ!!

మళ్ళీ సుందర వనాలకు ...!

సెలవులు నాకో పాపాయికో ..అర్థం కాదు .ఏమయినా సెలవలు అయిపోయాయ్. మళ్లీ ఈ బెంగాల్ దేశపు సుందర వనాలలోకి వచ్చి పడ్డాం .

మేం వస్తుంటే మాకు పంపించేందుకు టిఫిన్ సర్దిస్తూ పాపాయి వాళ్ళ నాన్న మీనాక్షి కి ఇది పెట్టండి అది పెట్టండి అని చెప్తున్నాట్ట ,పాపాయి పేరు వినగానే మా రాజ మల్లిక లేచి హడావిడిగా వచ్చి ఏంటి పాపాయి వస్తుందా అని అడిగిందట .మళ్ళీ నాన ఇంకో రూం లోకి వెళ్తే అక్కడికి వచ్చి నిజమేనా పాపాయి వస్తుందా అని అడిగిందట .మద్యాన్నం నాన వెహికల్ దిగగానే వేహికలంతా చెక్ చేసిందట .మేం రాగానే కాంచన కాళ్ళెత్తి మీద పెట్టి పలకరిస్తుంటే రాజాలుకి కూడా చాలా ఉత్సాహం వచ్చేసింది .కాంచన లాగా పైకి లెయ్యాలని కానీ పాపం అది అరవై కేజీల పైనే భరువు ఉంటుంది కదా ఎగరలేక పోయింది .


మా హేమ తల్లికి మేం అటెళ్ళి ఇటోచ్చే లోపే బుజ్జి బుజ్జి కొమ్ములోచ్చాయి .కొమ్ములోచ్చాయా బుజ్జిలూ అంటే ..ఆ వచ్చాయిలే ,,, ఇంతకీ నువ్వెవరూ అని గట్టిగా కోప పడింది .

మా నాన్న చెప్పిన దెయ్యం కథ !

ఇవాళ మధ్యాన్నం నేను ,మా నాన్న ,పాపాయి బోలెడు ముచ్చట్లు చెప్పుకున్నాం .ఆ కబుర్ల లోదే ఈ దెయ్యం కథ .మా నాన్న వాళ్ళ చిన్న తాత బోలెడు బలశాలంట .ఒక సారి ఏమయ్యిందీ...పొద్దున్నే లేసి ఆయన పక్కూరికి వెళ్ళాట్ట .తిరుగు ప్రయాణమప్పటికి బాగా చీకటి పడి పోయిందట .దారికి రెండు వైపులా అడవి .చిమ్మ చీకటి .

అప్పుడేమయ్యిందీ దగ్గరలోనే ఎక్కడనుండో గొర్రె పిల్ల ఏడుపు వినిపించింది .ఈ రాత్రప్పుడు గొర్రె పిల్ల అరుపు వినపడుతుందేమిటీ అనుకున్నాట్ట ఆయన .మళ్ళీ సరేలే ఎవరిదో తప్పి పోయి ఉంటుంది అనుకుని వెతికి భుజాన వేసుకున్నాట్ట .కొంత దూరం నడిచాడో లేదో ఇంత చిన్న గొర్రె పిల్ల ఏనుగంత భరువుగా అనిపించేయడం మొదలు పెట్టిందంట .తాతకి అర్థమై పోయిందట ,ఏమనీ.... ఇది గొర్రె పిల్ల కాదూ దెయ్యం అని .

అప్పుడేం చేశారూ భుజలకి అటేపు యిటేపూ ఉన్న గొర్రె పిల్ల కాళ్ళు పట్టేసుకుని గట్టిగా ధమేల్ మని నేలకేసి కొట్టాట్ట .అబ్బ ఎన్ని వినలేదు యిటువంటి దెయ్యాల కథలూ అనుకుంటున్నారా ... నేనూ అలానే అనుకున్నాను .కానీ కిందపడ్డ ఆ దెయ్యం బలే డైలాగ్ చెప్పి విసుక్కుని వెళ్లి పోయింది .అది విని నేను పాపాయి ఆహ్హ్హహ్హ ఒహ్హోహ్హో అని చాలా సేపు నవ్వేసుకున్నాం కిందపడ్డ దెయ్యం ఏమన్నదంటే ''గాజులు పగిలి పోయినాయి కదరా నా బట్టా ''అని

పెళ్ళి కబుర్లు !

నా మేన మామ కొడుకు పెళ్ళికి వెళ్ళాం .చెట్టు కొమ్మలన్నీ ఒకే సైజులో ఉండనట్టు మన బంధువులు కూడా స్థితిగతుల్లో అందరూ ఒకేలా ఉండరు కదా .కొందరేమో పెద్ద పెద్ద చదువులు చదివేసి అమెరికాలూ,ఆఫ్రికాలూ తిరుగుతూ ,మరి కొందరేమో మంచి మంచి పదవుల్లో ఉంటూ ఉంటే కొందరు, అతి నవతరం వారు చదువుల బకెట్ తన్నేసి వ్యవసాయం చేపడుతున్నారు .అత్యాదునికమూ ,ఆధునికమూ, పాతదనమూ కలగలిపిన భారత దేశపు సిసలైన చిత్ర పటం ఇది .

పెళ్ళికొడుకు కార్పోరేట్ కాలేజ్ లో చదివినా ఇంటర్ గట్టేక్క లేక పోయాడు .అందు నిమిత్తం వాడే కాదు వాళ్ళ నాన్న కూడా చింత పడ్డ దాఖలాలు లేవు . వయసు పాతికేళ్ళు కూడా దాట లేదు .వాడికి ఇరవై పెట్టినప్పటి నుండి సంబంధాలు చూట్టం మొదలెట్టారు .ఇప్పుడు అమ్మాయిలకి కరువొచ్చిందని అందరూ చెప్పుకుంటున్నారు ,నిజమెంతో కానీ అంచేత వాడికి ఇట్లా లేటు వయసులో పెళ్ళి చెసుకోవాల్సి న అగత్యం పట్టింది .

అమ్మాయి పదహారేళ్ళ పిల్ల . బాగా పొడవుందని మా మామతో అంటే ఇంకా కూడా ఎదగద్ది నాయనా మొన్నే పదిహేడు పెట్టింది అన్నాడు .మరీ అంత చిన్న పిల్ల ...అసహ్యంగా ఎందుకట్లా అని మా పెదమ్మ తో అంటే ఇచ్చినోల్లకి లేని అసయ్యం మనకేందుకో ...అంది .పిల్ల పదో తరగతి కూడా పూర్తి చేయలా .

మన పెళ్ళి వేడుక బాగానే ఉంటుంది కానీ సంపదని అట్లా నిర్లజ్జగా ప్రదర్శించే తీరు నాకు బాధ కలిగిస్తుంది .ఉన్న వాళ్ళ మెడలో చేతులో పచ్చగా మెరుస్తుంటే లేని వాళ్ళ ముఖాలు నల్ల బడటం ఎంత అమానవీయం .నా కూతురి పెళ్ళి కార్డులో అచ్చోత్తించాలి నగలు వేసుకోడం నిషిద్దం అని .

పిల్లోడితో కలిసి పెళ్ళి కూతురింటికి వెళ్ళాం .పచ్చటి కొబ్బరాకుల పందిరి కింద అందరూ కూర్చుని కబుర్లు మొదలెట్టారు .మా వదిన నేను మాట్లాడుకుంటూ ఉంటే మా పెదమ్మ అంది మీ వదినకి పొగులు పోద్దస్తం మాటలు కావాలి అని .మా పెదమ్మ కొడుకు చేసుకుంది మా మేన మామ కూతుర్నే ..అందుకనే అత్త, కోడలిపై అలా జోకులు వేయగలిగిందన్న మాట .

మా వదిన ....మీ అన్న అసలు ఒక్క మాటా మాట్లాడడు,ఏమన్నా అన్నామంటే చేలల్లో ఏం సంగతు లుంటాయి నీకు చెప్పేందుకు అంటాడు .సంతాప సభ పెట్టినట్టు ఎంత సేపు మౌనంగా ఉండగలం చెప్పు అంది . ఇది చాలా పెద్ద సమస్య .నాకో స్నేహితురాలు ఉండేది భర్త s p డ్యూటీ నుండి ఇంటికి రాగానే టీవీ చూస్తూ కూర్చున్టాట్ట.అతనూ ఇదే సమాధానం ఏముంటాయ్ మాట్లేడేందుకు ..అని .ఏమీ ఉండవా ..లేక మాట్లాడేందుకు ఇష్టం లేదా .కనీసం భార్య కంప్లైంట్ ని గుర్తించి పరిష్కరించాల్సిన బాధ్యత అయినా ఉండదా ?ఏం లేదు పడి ఉంటార్లే అని ధీమా అంతే .ఆ తరువాత ఆ పిల్ల అతనిలా వెహికల్ దిగటం తనలా వెహికల్ ఎక్కటం అనే పద్ధతి కని పెట్టింది .అప్పుడు వాళ్ళే మనకోసం ఎదురు చూస్తారు అని చెప్పి చక్కని నవ్వోటి నవ్వింది .

బహుసా ఈ భర్తలకి భార్యలతో భావ సారూప్యత ఉండదు కాబోలు , అది పెళ్ళికి ముందే ఆలోచించాలి కదా .మా వదిన ఇంకా చాలా విషయాలు మాట్లాడింది.95 %మగ వాళ్ళు నీట్ గా లేరని చెప్పింది .మంచి పుస్తకాలేమైన చదవగూడద అంటే సాయి బాబా పుస్తకాలు చదువుతున్నానని చెప్పింది.ఇతరేతర పుస్తకాలైతే లేని పొని ఆలోచనలు వస్తాయనీ ఇవయితే అన్ని ఆలోచనలని అణచి వేస్తాయని దిమ్మ తిరిగే స్త్రీ వాదం మాట్లాడింది .అట్లా నేను పడీ లేచి చదివి సంపాదించిన స్త్రీ వాద జ్ఞానాన్ని మా వదిన మొగుడు పుణ్యమా అని అనుభవం తో సంపాదించేసింది .

మా అన్న టెన్త్ క్లాస్ ఫెయిలయ్యాడు .అప్పుడు ,మా పెద నాయన కొంచెం చదివించమని మా ఇంటికి పంపాడు .పుస్తకం ముందు పెట్టుకొని మా అన్న మా కర్రావు ఈనిందో లేదో అనే వాడు .ఈ వూర్లో ముసురు పడ్తే ఆ ఊర్లో కోతలు కోసారో లేదో అని బాధ పడేవాడు .అట్లా చదివి తప్పిన లెక్కలు గట్టెక్కి చదువు చాలించి పెద్ద రైతయ్యాడు.ఇప్పుడు ఆయనకి బోలెడు ఆసక్తి ఇద్దరు కూతుర్లని బాగా చదివించాలని .

గోరటి వెంకన్న ''నారాయణ కోచింగుకు రాములయ్య నువ్వు వొడిపించుకున్నదెంత రాములయ్య ''అని అన్నట్టు పెద్ద కూతురి మెడిసన్ చదువుకి నారాయణ్ మెడికల్ కాలేజీకి లక్షల డొనేషన్ కట్టేశాడు .పీజీ సీటు ప్రస్తుతం ఎనబై లక్షలు పలుకుతుందని సమాచారం సేకరించుకుని పెట్టాడు . రెండో కూతుర్ని కలక్టర్ ని చేయాలని కంకణం కట్టుకున్నాడు .ఎంతుంటే ఏం లాభం ఎక్కడికన్నా పొయ్యి ఒక మాట మాట్లాడ గలిస్తిమా అని ఆయన ఫీలింగ్ .

అమెరికాలో ఉద్యోగం చేస్తున్నకూతురు ,అల్లుడూ ఉన్న మా అత్త ఆరో నెలలోనే ఎమ్బటి తెచ్చిన రెండేళ్ళ అమెరికా మనవరాలిని పెళ్ళికి తీసుకొచ్చింది.వెండి రేటు తగ్గిందని రెండు మూడు కేజీలన్నాకొని పారేయమని నాకు సలహా ఇచ్చింది .ఇంకో బంధువు వాళ్ళ కొడుకు ఫాబ్రికేషన్ ఇండస్ట్రీ పెట్టాడనీ నన్ను కూడా అటువంటిదేమైనా పెట్టి పారేయమనీ అన్నాడు .ఈ తరహా కోస్తా ఆంధ్రా సలహాలంటే తెలంగాణా వాడైన నా భర్తకి మంట .నువ్వు స్వతహాగా మంచి దానివి వీళ్ళ దగ్గర ఎక్కువ రోజులుంటే పాడై పోతావ్ మనం త్వరగా వెళ్లి పోదాం అని జోకులు మొదలెట్టాడు .

చక్కగా గాడి పొయ్యిలు పెట్టి వండి కొసరి కొసరి వడ్డించారు .ఈ తరహా ఆప్యా యపు పెళ్ళి భోజనం చేసి చాల రోజులయింది .నేను జీవ కారుణ్యత దృష్ట్యా ఏడెనిమిదేళ్ళ వయసులో మాంసాహారం మానివేసానా ..నాతో కూర్చున్న మిగిలిన ఆడ వాళ్ళందరూ శాఖా హారులే కాటం నన్ను ఆశ్చర్య పరచింది .ఒక సారి నా రీసెర్చ్ గైడు [పుట్టుకతో శాఖాహారీ ఆ పై జ్ఞానంతో మంసాహారీ గా మారిన వాడు ]ఇప్పుడు తినని వాళ్ళు తింటున్నారు తినే వాళ్ళు తినడం లేదు అని అన్న మాటలు గుర్తొచ్చాయి .

నా పక్కనే కూర్చున్నావిడని అడిగా ఎందుకని మీరు నాన్ వెజ్ తినటం లేదని ..ఆవిడందీ చిన్నప్పుడు చేప తిని బడి కెళ్లా, గొంతులో ముళ్ళు ఇరుక్కుని ఇబ్బంది గా అనిపిస్తుండింది .అది చూసి మా ఐవారు వాట్ని చంపి తింటే గుచ్చుకోవా ముళ్ళు అన్నాడు ,అది సరి మల్లెప్పుడూ తిన్లా అని. ఆవిడకి ఇప్పుడు అరవై అయిదేళ్ళు దాకా ఉంటాయ్ .పాపం ఆ పాపి ఐవారు ఎవరో !

భోజనాలు చేసి పెళ్ళి కొడుకు దగ్గర మా పెదమ్మని ఉంచి అందరం బయల్దేరాం.వెళ్లి పోతున్న మమ్మల్ని చూస్తూ నిల్చున్న పెళ్ళి కొడుకు దగ్గరికెళ్ళి అన్నాను ...ఒరేయ్! పాపం నిన్నోక్కడినే వదిలేసి వెళ్తున్నాం .ఒక వేళ ఇక్కడే ఇట్లా ఉంది పోవాల్సి వస్తే ఎలా ఉంటున్దోరేయ్ అంటే ...వాడు అబ్బ ఎట్టుంటాం ..అక్కా ! మనూరు కాకుండా , మనోళ్ళు లేకుండా ఉండలేం అన్నాడు .నేనన్నాను రేపు నీ భార్యకి కూడా అలాగే అనిపిస్తుంది ఎలా చూసుకుంటావో మరి అని .ఆ మాటతో ఆడ వాళ్ళందరూ ...మగ పెళ్ళి వారా ,ఆడ పెళ్ళి వారా అనే భేదం లేకుండా ఒక్క సారిగా హా ...హా కారాలు చేసారు .

వలస పక్షులు !

పాపాయికి చుట్టీ .పాపాయి వాళ్ళ నానకి కుంచెం సెలవు ,అతి కష్టం పైన దొరికింది .తప్పక హాజరు కావాల్సిన పెళ్ళి ఒకటి వచ్చింది .అంచేత మేం మా ఊరికి బయల్దేరాం.కూచ్ బిహార్ నుంచిపొద్దుట తొమ్మిదిన్నర కి బయల్దేరి , బాగ్ డోగ్రా వరకూ రోడ్డు ,ఆ పై ఫ్లైట్ కాన్సిల్ ఐ కలకత్తా లో మారాల్సిన ఫ్లైటు డిల్లీ లో మారి ,మద్రాసు మహా నగరం లో దిగేప్పటికి సమయం రాత్రి ఏడున్నర .

బయటికి వచ్చిన మమ్మల్ని చూసి నా చిన్న తమ్ముడి చిరు నవ్వుల ముఖారవిందం మరింత విర పూసింది .మద్రాసు మలయ మారుతం మామూలుగా స్ప్రుసించినా ,అమిత ప్రేమగా ఆలింగనం చేసుకునే అమ్మలా అనిపిస్తుంది ఎప్పుడూ . చిన్నప్పటి నుండీ తమిళనాడు సరిహద్దు ప్రాంతాల్లో పెరగడం వల్ల కామోసు ''అరవల్ని ''చూడగానే మహా ఆత్మీయంగా అనిపిస్తుంది . మన వాళ్ళ లోకి వచ్చేసానని అనిపిస్తుంది .అగ్రత్వానికి ,అహంకారానికి కారణం కావడం వల్లనేమో ,తెల్ల రంగు పట్ల ఏర్పడ్డ వ్యతిరేకత ,తమిళులకి వారి సంస్కృతి పట్ల ఉన్న గౌరవం ,వారి నిరహంకార ఆహార్యం నాలో ఏర్పడ్డ ఈ అభిమానానికి కారణం కావచ్చు .

ఏర్ పోర్ట్ నుండి వచ్చే దారిలో శరవణ భవన్ చేతులు చాచి అన్నపూర్ణలా ఆదరంగా పిలిచి రుచికరమైన బువ్వ పెడ్తుంది .పాపాయి వాళ్ళ నాన ఈ అమ్మ పెట్టే తక్కాళి సాధం కానీ ,సాంబార్ సాధం కానీ తినందే ఆడుగు ముందుకు వెయ్యనని మొరాయిస్తాడు .ఒక వేళ పాపాయి వాళ్ళ అమ్మ GRT తంగ మాళిగై లో షాపింగ్ చేస్తే అల్ప సంతోషపు నాన్న పక్కనే ఉన్న మురుగన్ ఇడ్లీ షాప్ లో ఇడ్లీ తిని అమ్మ చేసిన బిల్లు కూడా పట్టించుకోకుండా చట్నీల రుచి గురించిన ఉపన్యాసం లో పడతాడు . శరవణ భవన్ ముందు అర్థ రూపాయి బిళ్ళంత బొట్టు పెట్టుకున్న పెద్దావిడ ఒకరు పూలు అమ్ముతుండింది. మొల్లల పరిమళం కారు నిండుగా పరుచుకుని మదిని మైమరపించింది .ఉన్నత హృదయులైన బెంగాలీలు పూలని కోయడం అమానుషం గా భావిస్తారేమో వివాహ సందర్భంలో తప్పించి పూల వాడకం అసలు ఉండదు.

కొంత దూరం రాగానే గత మూడు నాలుగేళ్ల క్రితమేననుకుంటా ప్రారంభించబడిన ''నోస్టాల్జియా ''అని హోటల్ బోర్డ్ ఒకటి వెలుగుతూ కనిపిస్తుంది .అసలే నోస్టాల్జియా అనే జబ్బుతో బాధ పడ్తూ ఉంటానా ...ఆ బోర్డ్ ఏమిటేమిటో గుర్తు చేస్తుంది .కూచ్ బిహార్ కి సంవత్సరంలో కొన్ని నెలలు విదేశీ పక్షులు వస్తాయ్ .వచ్చి ఆ కొత్త ప్రదేశంలో గూడు కట్టి ,గుడ్లు పెట్టి, గూటిడు పిల్లల్ని చేసి ,వాటికి తిరిగి తిరిగి తెచ్చిన బువ్వ పెట్టి ,ఎగరటం నేర్పించి ..స్వంత ఊరికి తీసికెళతాయి .ఆడ పిల్లలకి ఆ వలస పక్షులకి పెద్ద తేడా మాత్రం ఏముంది కదా ?అదే అంటే, పాపాయి నాన అంటాడూ ..ఇవాళ ఊరు గాని ఊర్లలో ఉద్యోగాలు చేసే మగ వాళ్ళూ వలస పక్షులే అని .అవును !సత్యాన్ని ఎవరు మాత్రం అసత్యం అనగలరు ?

కాటుక చీకటి తొవ్వ ,చెట్టూ చేమ సొంత గూటికి వస్తున్న ఈ వలస పక్షులతో నిశ్సబ్దంగా సంభాషిస్తూ ఇంటికి చేర్చేసరికి అర్థ రాత్రి దాటి పోయింది .అందరూ ఆత్మీయంగా నిద్దర్లు లేచి పలకరిస్తారు కానీ మా వీధి మొగదలి నిదర గన్నేరుకి నేనంటే ప్రేమే లేదు కుంచెం కూడా .కన్ను తెరిచి ఒక చూపన్నాచూడ లేదు .

ఎండా కాలపు మా ఊరు !

ఇవాళ బాగా వేడిగా ఉంది .వేడికి కాబోలు ఇంచుమించు మూడెకరాలు ఉన్న ఈ తోట ఇంట్లో ,పాములు స్వేచ్చా విహారం మొదలెట్టాయ్ .నిన్న దాదాపు నాలుగడుగుల నాగు పాము కనిపించింది .నాల్రోజుల క్రితం అవేదో పాములు రెండు కనిపించాయ్ .పాముల కళ్ళు ఎంత అందంగా ఉంటాయో.అన్ని పాములూ మనల్ని చూసి పారి పోవు .ధ్యానంలో ఉన్న యోగుల్లా ,తమ దారిన తాము పోతుంటాయి .బెంగాలీలు నాకు పాముల్ని కూడా ప్రేమించడం నేర్పించారు .సహ జీవనం అలవాటు చేసారు .

ఇవాళ ఎందుకో మా ఊరు బాగా జ్ఞాపకానికి వచ్చింది . ఎండల్లో వేప చెట్టు కింద మంచమేసుకుని పడుకొంటే ..కనిపించినంత మేరా ,వేప చెట్టు పచ్చగా పరుచుకుని ,యేవో గాలి పాటలు పాడుకుంటూ ఉన్నట్టు తల ఊపేది .అప్పుడప్పుడూ చెట్టు కొమ్మల్లో పాకుతూ , పసరిక పాములు కనిపించేవి .ఆ పాముల అందం అద్భుతం .అంత పచ్చదనం ఎక్కడిదో వాటికి . సన్నగా, నాజూకుగా ..పసరికలు కళ్ళు పొడుస్తాయ్ అనే వారు .ఒక్కో సారి చెట్టు పై నుంచి కింద పడవు కదా అనిపించేది .రంగుల రంగుల నీళ్ళ పాములు పంపు షెడ్లో హాయిగా విశ్రాంతి తీసుకునేవి .వాటిది అదో అందం .జెర్రి గొడ్లు ,తాటి బులుగులు ,రక్త పెంజెరిలు,చెట్టిరిగిలు ఎన్నెన్ని పాములో .రాష్ట్రం మారినా ,ఈ పాముల సాహచర్యం పోలేదు నాకు .ఏం అనుబంధమో ఇది .

నక్షత్రాల నీలి ఆకాశం క్రింద ,సమిష్టి కుటుంబపు జనాభా అంతా నిదురలయ్యే వాళ్ళం .ఉదయం కళ్ళు తెరిచే సరికి పెద్ద వాళ్ళ మంచాలన్నీ మాయమై ఉండేవి .పచ్చటి కళ్ళాపి వాకిలి కళ్ళ ముందట పరుచుకుని కని పించేది .ఎంత పెద్ద వాకిలో, ఎంత చాకిరో . యెర్రని సూర్యుడితో పాటు ఆకలి పాటలయ్యే పక్షుల్లా , మంచి నీళ్ళ కోసం బారులు తీరి వచ్చే మనుషులు కనిపించే వారు .ఇప్పుడు జీవ నది లాటి మా బావి ఎండి పోయింది .సంవత్సరాల తరబడి దాహపు గొంతులను ఊరడించిన మా ఇళ్ళు ,నీళ్ళ డబ్బా కోసం మోర ఎత్తిన లేగ దూడలా , పట్టణం దిక్కుకు చూస్తూ ఉంటుంది .రొయ్యలు వెళ్తూ వెళ్తూ మాకు ఇచ్చి వెళ్ళిన బహుమతి అది .

తంపటి గణుసు గడ్డలు ఎంత తియ్యగా ఉండేవో .ఇంటి దగ్గరి తోట, ఒక్కో సారి ఒక్కో పంటతో కళ కళ లాడేది ..మొక్కజోన్నలకి ఎన్ని గిచ్చుళ్లో .యెర్రటి మిరప తోటలో విరబూసిన బంతులది బలే సౌందర్యం .తోపు చిలుకల దా, తాటి చెట్లదా అనిపించే తోట పక్కని , చిలుకల గూళ్ళ తాటి తోపు .గుడి ఆవరణ అంతా పరుచుకుని ఎన్ని పక్షి కుటుంబాలకి ఇళ్ళు ఇస్తుందో మర్రి చెట్టు .ఊర్లో ఏమీ మారనిది భగవంతుని దయ చేతను ఇది ఒక్కటే .

సందేళ బర్రె వాహనం పై ఇంటికి వచ్చే స్నేహితుడు సురేంద్ర హసితపు మోము, మనసు మీద ముద్ర కొట్టినట్టు జ్ఞాపకం .ఎంత పొడవై పోయాడో .ఇప్పుడు ఆటో అయి, జనాలని పట్టణానికి, పల్లెకి మోస్తున్నాడు .చిన్నప్పుడే కూలి పనిగా మారి ,ఎంత జీవితాన్ని అనుభవించేసిందో..వెంకటేస్వరి ఉరఫ్.. అమీరు కోసం ,కట్టుకున్న బండ మొగుడ్ని చీత్కరించి ఎడమ కాలితో తన్నిన రాజేశ్వరి .బుజ్జమ్మా... నీ కూతురు మాటకారి మల్లెమొగ్గ అని ఎంత కవిత్వం నా మీద ఒలకబోస్తుందో ..ఈ ఫెమినిస్టు. నల నల్లటి మోము పై పూచే తెల తెల్లటి నవ్వుల పూదోట ఈ పిల్ల .ప్రియుడు అమీరు తరచూ యముడయినా ,ఈ పిల్ల ముఖంలో నవ్వెందుకు అతికే ఉంటుందో రీసెర్చ్ చేయాలి .

ఆస్పత్రి దగ్గరి పెంచలమ్మఇంటి ముంగటి నల్లటి కుండపై తెల్లటి కల్లు నురుగు ,ఎర్రెర్రని ఎండల్లో తాటి చెట్ల కింద జమై చల్లచల్లని కల్లు తాగే ఊరి మగవాళ్ళు ,గొంతు మొయ్య తాగి మా ఇంటి కొచ్చి ,గచ్చుపై కొంగు పరుచుకుని పడుకుని ఊరి కబుర్లు చెప్పే రవణమ్మ ..... ఆసక్తిగా ఆ కబుర్లు వినే మా ఇంటి ఆడోళ్ళు. ఏం కులాలో ,ఏం మతాలో మా తాత కొందరికి చిన్నాయనా ,కొందరికి మామ ,పెదనాయన .ఎంతెంత ప్రేమలో .తేలు కుట్టి కయ్యో మంటూ మా తాత మందుకోసం ఇంటికొచ్చే మనుషులు... , మా ఆటల మట్టి గోర్లు కత్తిరించి ,బీడీలో కూర్చి వాళ్ళ చేత తాగించే మా తాత బ్రమ్హాండమైన విచిత్ర వైద్యం ...

మళ్ళీ చిన్న పిల్లనైతే ఎంత బాగుండు .ఆగమ్మ కాకిలా తోటలెంట,దొడ్లెంటా తిరగ గలిగితే ఎంత బాగుండు ...కాలం వెనక్కి వెళి పోతే ,చిన్న చిన్న బుడ్లు పెట్టుకుని ,,బోలెడు ఆటలు ఆడేసుకో గలిగితే ,జైపాలోళ్ళ నాయన దగ్గర ''దొల్లు దొల్లు పుచ్చకాయ్ దోల్లితే రెండొక్కలు '' కథ విన గలిగితే ,బంక పళ్ళుని ,యాక్ ఛీ ఏం బాలేవ్ అనేయ గలిగితే ,యంపలి చెట్లు గిల్లి బుడగలు ఊదేస్తే ,తిండి తిప్ప లేకుండా ఇదేమి చదువు ,ఇట్ట చదివితే కళ్ళు సంక నాకి పోతాయి అంటూ తిడ్తా పెద్దమ్మ పెట్టే బువ్వ ముద్దలు మింగుతూ ,కథల లోకంలో ఉయ్యాలలూగ గలిగితే ,పండుగ నెల ప్రసాదం కోసం పాచి పళ్ళతో గుడి ముంగిట వరుసనవ గలిగితే ,వస్తూ వస్తూ రక్త పెంజరి గుడ్డు చేత పట్టుక రాగలిగితే ,కోతి కొమ్మచ్చినై కొంగ గూట్లో పిల్లలతో కబుర్లాడగలిగితే ,చిలుక పిల్ల కోసం హరినాదుని బ్రతిమిలాడ గలిగితే ,పిచుక పిల్ల కోసం ఉషతో మారు బేరాలు పెట్ట గలిగితే ....

ఎందుకో మనుషులం అనవసరంగా పెద్దవాళ్ళం అయి పోతాం .తలుచుకుంటే ఈ పెద్దతనం చిరాగ్గా అనిపించేస్తుంది .అందుకే పాపాయిని క్షణం ఇంట్లో ఉండనీ బుద్ది కాదు .ఇంట్లో కనిపించావంటే వీపు విమానం మోత మోగి పోద్ది అంటే ,పాపాయ అమ్మ తిట్టు కవిత్వపు అర్థాన్ని గ్రహించేసి, ఆటలై గంతులై , సాయంత్రానికి అలసి సొలసి నిదురవుతుంది.రేపు పొద్దటికి ఆనందంతో విరబూసిన బొండు మల్లె పువ్వై బడికెల్తుంది .మా అమ్మాయి t v ఎరుగని ఆట పాటల సన్నజాజి పూ తీగ .పట్టణపు వాడైన పాపాయి నాన్నకి కోపం .నీ కూతురు ఆడినట్టు ఈ కాలం లో ఎవరూ ఆడరు అని నిష్టూర పడతాడు .ఒక్కో సారి ఆడి ఆడి బలే పొడవైందే ..అనుకుని మురిసి పోతాడు .

*||*|*******

ఏ మాయల మరాటీ అయినా మళ్ళీ నన్ను చిన్న పిల్లని చేసేస్తే ఎంత బాగుండు .అందుకోసం నాకెంతో ఇష్టమైన పాపాయి వాళ్ళ నాన్నని మారకం పెట్టేస్తా ..ఆ తరువాత చాలా ......నిదానంగా పెరిగి పెద్దయి,మళ్ళీ తెచ్చేసుకుంటా .ఎందుకంటె పాపం చాలా మంచోడు కదా !ఈ అమ్మాయి ప్రేమించి దాపెట్టుకున్న సొంతాల చిట్టి బొమ్మ కదా !

రంగులు - రాగాలు !

"రంగులు - రాగాలు" ..ఈ మాట నాది కాదు ..బి . నర్సింగ్ రావు ది .అతని కవితల పుస్తకం పేరది.తిప్పుతుంటే ఒక కవిత తగిలింది "సుడి గాలిలో చిక్కుకున్న సన్న జీవిలా గిరికీలు కొడుతుంది గాలి పటం. ఈదురు గాలిలో ఇగంతో వణికి పోతుంది .వర్షమే పడిందా తడిసి ముద్దయి తనువు చాలిస్తుంది !".అని ఆశ్చర్యం కలిగింది .ఈ గాలి పటం కవిత్వం ఇలానే నేను రాసుకున్నానే అని డైరీ తీసి చూసుకున్నాను. "కన్నీటి చినుకులతో కలల గాలి పటం తడిసి పోయింది ,చెక్కిట చారికలతో చిన్న పిల్ల ".అని .అంత పొడుగు నరసింగ రావు గారి గాలి పటం ,ఈ అమ్మాయి గాలి పటం రెండూ ఎందుకో తడిసి పోవడం గురించే యోచించాయి .మనిషి భావాలు అంత పురాతనం .ఎవరో చెప్పినట్టు సైకిల్ చక్రంలా తిరుగుతూ ఉంటాయ్ మొదలూ తుదీ అక్కడే .కానీ మనం అన్నిటికి మనమే ఆద్యులమని చిన్ని చిన్ని విజయాలకి కూడా గర్వ పడుతుంటాం .

పాపాయి పరిక్షలు అయిపోయాయి .ఇంక వారం రోజుల్లో అది రెండో తరగతికి వెళిపోతుంది .ఆ పై మరో నెల బడి జరిగిన తరువాత సెలవలు .అప్పుడు మేం మా ఊరికి వెళ్తాం .కానీ ఇవాళ వెళ్ళాలనిపిస్తుంది.ఇవాళే కాదు చాలా రోజుల నుండే వెళ్ళాలని ఉంది .కానీ యెట్లా పాపాయికి బడి .పాపాయికి ఊరికి వెళ్లాలనిపించదు .ఎందుకంటె మా ఊరు ..పాపాయి వాళ్ళ ఊరు కాదు కదా !అసలు చెప్పాలంటే పాపాయికి ఊరే లేదు .నా భర్త అంటాడు మీ వాళ్ళనే ఇక్కడికి రమ్మను అని .ఊరికెళ్లడం అంటే వొట్టి అమ్మా వాళ్ళేనా ..మా ఇళ్ళు,,, ఇన్ని రోజులు ఎక్కడికి వెళ్ళావని రెండు రోజులు నిదుర రానీయకుండా వేదించే నా బెడ్ బగ్స్ ,ఇంకా లేతగా మా ఇంట్లోకి తొంగి చూసే ఉదయ కాలపు ఎండ ,మా అమ్మ కాఫీ ,ఇంటి ముందర తత్వ వేత్తల్లా పూచి ఉండే కాగితం పూల చెట్లు .అటిటు వెళ్ళేప్పుడు కిటికీ లో నుండి వెనక్కి వెళ్ళే పరిచితపు రోడ్లు ,రోడ్ల పక్కని చెట్లు ,ఆ చెట్లు వీచే స్నేహపు గాలులు ఎన్ని ఉంటాయి.. ఊరికి వెళ్ళడమంటే !

ఇట్లా ఆడ పిల్లలకి ఎన్ని దిగుళ్ళు ఉంటాయో .పెళ్లై అన్నేళ్ళు పెరిగిన ఇంటిని వదిలి ఎక్కడికో రావాలి .వచ్చిన చోటు ఒక్కో సారి యుద్ద వేదిక అయి మన కోసం ఎన్ని న్నాళ్ళ నుంచో కాచి పెట్టుకు ఉన్నట్లు దాడి చేస్తుంది .ఇంకా ఎక్కడికో విసిరేసే ఉద్యోగాలు .హోం సిక్ నెస్.ఇంటి పేరు ఊరి పేరు మారి ఊరు పేరు లేని వాళ్ళం అయి పోతాం .అదొక్కటేనా ? శరీరంలో ఎన్ని మార్పులో .మాటి మాటికి హార్మోన్స్ తేడాలు .ఒక్కో దశలో ఒక్కో మార్పు .వొళ్ళు గుల్ల చేసి వదిలి వెళ్ళే దిగుళ్ళు ఎన్నెన్నో .ఖాళీలు ఎన్నెన్నో .

మనుషులం ఎందుకో ఖాళీలని పూరించుకోడానికి మనుషులనే ఎంచుకుంటాం .ఆ మనుషులు కొన్ని సార్లు ఎప్పటికి మానని గాయాలు కూడా చేసి వెళ్తారు .నరసింగ రావే అన్నట్టు నిన్న అనుభవాలలో గుచ్చుకున్న గాయం రేపు పెద్ద వ్రణమై బాధించ వచ్చు కూడా కదా

మిగిలిన ప్రాణి ప్రపంచం అలా కాదు .చెట్టు మీద వాలి పిట్ట ఒక్కటే పాడుకుంటూ ఉంటుంది .తోడు జోడు పిట్టలు చాలా సార్లు ఉండవు .ఏకాంతంలో తమని తామే సోధించుకుంటూ ఉంటాయి .అట్లా అనుకున్నానా త్రిపుర కవిత ఒకటి గుర్తొచ్చింది "సానుభూతి కోసం పరి తపిస్తున్నపుడు ఆ కొండల చుట్టూ వీచే గాలులు వీస్తూ వచ్చి నీతో మాటలూ ఆడవూ ,నీ దుక్కాన్ని ఓదార్చవూ ...నీ చితి చుట్టూ చేరిన మనుష్యుల జ్ఞాపకాల కళ్ళ నీళ్ళ లోనే కదులుతూ ఉంటావ్ "అని.. ఏది నిజమనే శోధన చేయ దలుచుకోలేదు .నాకు తనలోకి తాను చూసుకునే పిచుక తత్వమే బాగుంటుంది .అందుకని పాపాయికి యౌవనంలోను ,మధ్యమంలోను, వ్రుద్దాప్యంలోను దిగుళ్ళ నుండి ,హార్మోన్ల నుండి మనుషులతో ఖాళీ పూరించాల్సిన అవసరం పడనీయక చల్లగా ఆదుకునే కళ ఒకటి నేర్పుతే బాగుండని యోచించాను .

నాట్యం సంగీతం ఓ కే .కానీ రెండో వ్యక్తే అవసరం లేనిది గా నాకు చిత్ర లేఖనం తోచింది .కొన్ని రంగులను ముందు పెట్టుకుంటే ఎన్ని రాగాలను కాగితం పై అద్దుతూ పోవచ్చో గంటలు గంటలు ,ఇంకో ప్రపంచం అవసరమే ఉండదు కాలం మన ముందు నిలిచి చిత్రం చూస్తుంది .పాండిత్యం ఎవరికి కావాలి .బ్రతుకు ప్రయాణం మా అమ్మమ్మ చెప్పినట్టు ముత్యం మూడు నాళ్ళే .దాని కోసం పాకు లాటలేలా? నారు పోసిన వాడు నీరు ఎట్లాగూ పోస్తాడు అని నమ్మిన మరు క్షణం నుండే నీరు రాటం కనిపిస్తుంది కూడా .పలానా పలానా గురూజీలు నెత్తి నోరు కొట్టుకు చెప్పేది కూడా అదే .

పాపాయికి బొమ్మలు నేర్పడానికి వచ్చే అమ్మాయి పేరు పంప .పంప నాకూకొంత రంగులు రాసింది .పాపాయీ ,వాళ్ళ అమ్మ ఇద్దరూ అట్లా ఇప్పుడు రంగులలో తేలియాడుతున్నారు.చూసి మురిసే రాగం పేరు పాపాయి వాళ్ళ నాన్న !

జైలులో కాసేపు !

ఇవాళ జైలుకి వెళ్ళాను .ఈ ఊరి జైలులో ఖైదీలకు ఒక ప్రత్యేక సమస్య ఉంది .చాలా రోజుల నుండి వెళ్ళాలనుకుంటూ వెళ్ళలేక పోయాను .ఆ సమస్యను కొన్ని కారణాల రీత్యా ఇక్కడ ప్రస్తావించటం లేదు .పిల్లలు ,,మగ వాళ్ళు పర్లేదు. స్త్రీలు భోరు భోరుమని ఏడ్చారు .నా మొబైల్ నుండి ఇళ్ళకి ఫోన్ చేసి, నా ఫోన్ ని గంగా యమునల్లో ముంచి తీసారు .పని చేస్తుందో లేదో చూడాలి ..

ఒకావిడ ఒంటరిగా నిలబడి కళ్ళ నీళ్ళు పెట్టుకుంటూ కనిపించింది .పలకరిస్తే కోడల్ని చంపేసిన కేసులో వచ్చానని చెప్పింది ,ఎట్లా జరిగిందంటే ..ఆ అమ్మాయే ఎట్లాగో చచ్చి పోయింది ,అయినా కొడుకుకి పెళ్ళి చేసేది కోడల్ని చంపుకోడానికా ?ఇక్కడ ఉన్న వారెవరూ తప్పు చేసిన వారు కాదు,అందరూ నిర్దోష్హులే అంది .కావచ్చు కూడా ఇదో తరహా చర్చ.

కారణాలేవైనా చాలా స్పష్టంగా స్త్రీలు పురుషులు వేర్వేరు .వేర్వేరు అంటే సాదా సీదా వేర్వేరు కానే కాదు ,రెండు భిన్న జాతులు .ఫెమినిసాలు ,మేల్ చ్చావనిసాలు కేవలం జాతుల మధ్య కొట్లాటలే.

నా భర్త చాలా వ్యధ చెందాడు వారి యేడుపులతో .సరదాగా ,నేనన్నాను జనవరి 19 న పాపాయి సెలవలు అయిపోయి తిరిగి వచ్చిన తరువాత ఇదేకదా నేను మళ్ళీ గేటు బయటి ప్రపంచాన్ని చూట్టం... ఇది కూడా జైలే కదా అని .తనన్నాడు , ఒక వేళ ఇది జైలు అయితే కర్మా భట్టాచార్య అన్నట్టు [ఈ ఊరి ప్రముఖ చిత్రకారుడు ] ప్రపంచమే జైలు ,మొన్న ఇస్కాన్ వాళ్ళు , మనం బైట ఉన్నామని సంతోష పడతాం .కానీ మనం జైల్లో ఉన్నాం .ఈ బంధాలు మమతలు ఇవన్ని జైలే అని చెప్పారు ...మరి దానికేమంటావు అని .

మరి ఈ ఇస్కాన్ వాళ్ళని ,కర్మా భట్టాచార్యని నిజం జైల్లో ఉంచితే ఏం మాట్లాడతారో చూడాలి .అసలు ..రూసో స్వేచ్చగా పుట్టిన మానవుడు సర్వత్రా సంకెళ్ళ మయమయ్యాడు ఈ వైరుధ్యాన్ని భరించడమెట్ల అన్నాడు కానీ, మనిషి స్వేచ్చగా ఎక్కడ పుట్టాడు ,ఈ సిద్దాంతంలో లోపముందేమో.. తరచి చూస్తే అసలు కర్మ భట్టాచార్జీ ,ఇంకా ఇస్కాన్ వాళ్ళే కరక్టేమో అనిపిస్తుంది కూడాను .చర్చించుకుంటూ పోతే అదో చింత ఎందుకు కదా !

అనుకోకుండా ఒక జగడం ....

కొద్ది రోజులుగా పతంజలి స్కూల్ కి చెందిన వ్యక్తులు ప్రాణాయామం నేర్పించడానికి మా ఇంటికి వస్తున్నారు .అబ్బాయి 30-35 ఏళ్ళ బెంగాలి కుర్ర వాడు ,చక్కగా అచ్చు వివేకా నందుడిలా ముచ్చటగా ఉన్నాడు ,స్త్రీ కి దాదాపు 45 ఏళ్ళ వయస్సు .ఇవాళ ఆవిడకి ఎందుకు తోచిందో మరి' 'ఏక్టు కుకూర్ దేకిబే అంది'..అంటే కొంచం కుక్కల్ని చూస్తాం అనన్న మాట ,అందుకు నా భర్త "అవస్యో "అన్నాడు ..అంటే తప్పకుండా అని అర్థం .అలా అని ,కుక్కల్ని వదలమన్నాడా ,మళ్లీ అంతలోనే ఎందుకో

సందేహమేసి ,రాజ మల్లికని గొలుసు వేసి తీసుకు రమ్మన్నాడు .కొన్ని సార్లు జరిగే మిస్టేక్స్ చాలా కాస్ట్లీ గా ఉంటాయ్ .అలా కళ్ళు మూసి తెరిచే లోపు ఒక కాస్ట్లీ మిస్టేక్ జరిగి పోయింది .మా రాజ మల్లికకి గొలుసంటే చాలా ఇష్టం .గొలుసు వేస్తే వాకింగ్ కి వెళ్ళ బోతున్నామని అది భావిస్తుంది ,కాంచనకి ముందు గొలుసు వేస్తే అది ఎంత మాత్రం ఒప్పుకోదు.ఇవాళ అట్లానే గొలుసు తెచ్చి వేయబోయే లోపే ,దానికి మస్తు కోపమొచ్చింది ...కాంచన కి మొదట వేసేస్తున్నారని .వచ్చిన వాళ్ళ ముందు కాంచనతో పెద్ద జగడం పెట్టుకుంది .ఇలా ఇక్కడ గొడవ జరుగుతుందా ..నా భర్త లాటీ ..లాటీ అంటున్నాడా, అటిటు చూసే లోపు ప్రాణాయామపు వివేకా నందుడు సోఫా ఎక్కి ,సోఫా తల ఎక్కి ,కిటికీ పట్టుకు వెళ్ళాడుతున్నాడు. పక్కన కుర్చీ ఎక్కిన ఆవిడని కుర్చీ తల ఎక్కమని ప్రోత్సహిస్తున్నాడు .కానీ ఆవిడ ఎక్కలేక పోయింది, ఎందుకంటె వేళ్ళాడటానికి ఆవిడ పక్కన కిటికీ లేదు మరి .అసలు జగడం వాట్లి రెంటి మధ్య కదా ,వీళ్ళనసలు అవి పట్టించుకోనైనా లేదు కదా, వీళ్ళు భయ పడటం ఎందుకు... అనుకుంటూ ఉన్నానా ,నీ బిడ్డలకి నువ్వు క్రమ శిక్షణే నేర్పలేదని నా భర్త బాధపడేయటం మొదలు పెట్టాడు .ఇదేమంత నవ్వాల్సిన విషయం కాకున్నా నవ్వు ఆగలేదు మరి .ఇంకా ..మరేమో ప్రాణాయామం మీద ఘోరమైన నమ్మకం కుదిరింది. మరి శరీరం ఎంత తేలిగ్గా లేక పోతే జాకీ చాన్ లాగా అలా కిటికీ పట్టుకు వెళ్లాడ గలరు ఎవరైనా!

మా "శాంతి "గురించి .......

మా అమ్మాయికి అక్కలు ముగ్గురున్నారు శాంతి ,కాంచన,రాజ మల్లిక.....బ్లాగ్లో మా శాంతిని కొంచం పలకరించండి అని రాసుకున్నానే కానీ ఒక్క పోస్ట్ కూడా పెట్ట లేదు .శాంతి మా గొర్రె .మా ఇంట్లో రెండు కుక్కలు , ఒక గొర్రె ,రెండు పెద్ద బాతులు ,మూడు చిలుకలు ,రెండు కుందేళ్ళు చాలా పావురాళ్ళు ఉండేవి .ఇప్పుడు కేవలం కాంచు ,రాజాలు మాత్రమే ఉన్నాయ్ .ఎందుకో మళ్లీ చెప్తాను .మా ఊళ్ళో గొర్రెలు పొడవుగా ఉంటాయి .బెంగాల్లో గొర్రెలు పొట్టిగా బొచ్చు బొచ్చుగా క్రీస్తు దగ్గర ఉంటుందే గొర్రె పిల్ల అలా ఉంటాయి .ఒక -సారి నేను నా భర్త వాకింగ్ కి వెళుతుంటే ఒక దగ్గర రోడ్డు పక్కన గొర్రెల గుంపు ఒకటి రెస్ట్ తీసుకుంటూ ఉండింది .నేను వాళ్ళతో ముచ్చట పెట్టా,నాకొక గొర్రె పిల్లనిస్తారా అని .వాళ్ళు మాకు గొర్రె పాలతో చాయ్ చేయడం మొదలు పెట్టారు .

అంతలో అమ్మ లేని ఒక చిన్ని పాపాయి నా వడిలో కూర్చుంది సొంతంగా వచ్చి .నేనింక వాళ్ళని పీకడం మొదలు పెట్టా దాన్ని నాకిచ్చేయమని .వాళ్ళు మేం కేవలం పని వాళ్లమేనని యజమానిని అడిగి ఇస్తామని రొండు రోజుల్లో వచ్చేస్తామని చెప్పారు .వాళ్ళు నన్ను చిన్న పిల్లని చేసి అబద్దాలు చెప్పారని నాకు రొండు రోజుల తరువాత అర్థమైంది .నేను భాద పడటం చూసి మా ఆయన సరేలే వేరే దగ్గర కొనుక్కున్దువు కానీ అన్నాడు .

అప్పుడు నేను మా అమ్మాయి కలిసి ఆదివారం సంతకి వెళ్ళాం .బెంగాల్లో వారంలో ఒక్కో రోజు ఒక్కో ప్రాంతంలో సంతలు జరుగుతాయి .ఆవులు గొర్రెలు ఇంకా అన్ని వస్తువులు అమ్ముతారు .మేం వెళ్ళాం కదా .అక్కడ చాలా గొర్రెలు ఉన్నాయి .అప్పటికే నా స్నేహితురాలు చెప్పింది మగదైతే మనం కూర్చుని ఉన్నప్పుడు తలతో డీ కొడుతుంది ,పాపాయి ఉంది కదా అని .వాళ్లకి చాలా గొర్రెలు ఆవులు ఉన్నాయి తను స్వయంగా పసుల కాపరి కూడా అందుకే చాలా అనుభవం .అదీ కాక నాకు అమ్మాయిలంటేనే ఇష్టం .సరే సంతకి వెళ్ళాం కదా అటు ఇటు తిరిగి చూశాం .మా శాంతి కనిపించింది .మా శాంతి ఎంత అందమైనదంటే ఎలా చెప్పాలి ...పోలిక రాటం లేదు. ఆ అందానికి ఆశ్చర్య పడి ,తెచ్చేసుకుని స్నానం పోసేసి ,శాంతి అని పేరు పెట్టుకున్నాం .

దానికప్పుడు నాలుగు నెలలు ఇప్పుడు మూడేళ్ళు .మా అమ్మయితోనే తిరిగేది .ఎటు వెళితే అటు .శాంతి అంటే వచ్చేస్తుంది .దానికి గడ్డి తినడం అస్సలు నచ్చదు.దోసలు ,మురుకులు వంటివి చాలా ఇష్టం .కానీ పాపం చాలా అనారోగ్యం చేసేస్తుంది .అప్పుడు పాపాయి వాళ్ళ నానకి చాలా పని ఔతుంది .ఒక్కో సారి అంటే ఆది వారాలు నానకూడా ఇంట్లో ఉండిఅందరం కనపడితే దానికి చాలా సంతోషం వేసి డాన్స్ చేస్తుంది .దాని తరువాత మేం కాంచన రాజ మల్లికాలని తెచ్చాం .వాళ్ళ ముగ్గరికి మంచి స్నేహం .ఎప్పుడు కలిసే ఉంటారు .నేను పొద్దుటే పూజ పూర్తి చేయగానే మా శాంతి దేవుడుకు పెట్టిన పూలన్నీ ఒక్కటి ఉంచకుండా తినేస్తుంది మా కాంచు కొబ్బరి చిప్ప పట్టి కేళి పోతుంది మా రాజమ్మ మాత్రం చాలా డీసెంట్ .దానికిలాటి పనులు అసలు నచ్చవ్. కానీ బాధ ఏమిటంటే ముగ్గరూ మాతోనే బెడ్ రూం లోనే ఉండాలంటారు .శాంతి కేమో చాలా సార్లు ఉష్హు వస్తాయి అదో కష్టం .పాపాయి వాళ్ళ నానకి పోయిన సారి బదిలీ అయినప్పుడు అస్సలు గడ్డి దొరకక చాలా కష్ట పడ్డాం.అందుకని శాంతిని ,రాజ హంసలని ,ఈ ఊళ్ళో విపరీతంగా నక్కలున్టాయన్నారు అందుకని కుందేళ్ళని కొన్ని పావురాలని మా ఊరికి పంపాం.పాపం బిడ్డ రాజమండ్రి వరకు లారీలో తరువాత కారులో దాదాపు 2000 కిలో మీటర్లు .ప్రయాణించి వెళ్ళింది .దాని అందం దానికెంత కష్టం తెచ్చింది కదా .

మా పెదమ్మకి దాంతో చాలా అనుబందం ఇప్పుడు .బిడ్డ లాగా .మా ఊర్లో ఇటువంటి గొర్రెలు ఉండవు కదా అందుకని వార్త జిల్లా పేపర్లో దాని ఫోటోవేసి వార్త రాసారు .కానీ మా అమ్మాయికి ఇప్పుడు శాంతి అంటే చాలా కోపం .ఎందుకంటే అదిప్పుడు మా పెదమ్మ ఎటు వెళితే అటు వెళుతుంది .మా అమ్మాయి పిలుస్తే వెంటనే కూడా పలకదు .నా కూతురు అది గుర్తొచ్చినప్పుడల్లా తిడుతుంది. నా బ్లాగ్లో ఉండి కదా అక్కడ చూసినప్పుడు కూడా తిడుతుంది .అస్సలు నేనింక దానితో మాట్లాడనే మాట్లాడను అని ఒట్టు కూడా పెట్టు కున్నది .ఒక్కో సారేమో శాంతిని తెప్పించు అమ్మాఅని అడుగుతుంది .తెప్పించాలి ఏంటో ఈ జీవితం కుదురుగా ఒక దగ్గర ఉండి అందరిని చూసుకుంటూ ఉండలేక పోతున్నానే అనే దిగు లు ఒక్కోసారి చాలా ముంచేస్తుంది .

రెండు దుక్ఖాలు

బ్లాగ్లో ఏమైనా రాసి చాలా కాలమైంది .అందుకు కారణాలు రెండు .మొదటిది మా అమ్మమ్మ చని పోవడం. సృష్టిలో ప్రతి ప్రాణి ప్రత్యేకమే .రాయడానికి ఆమెలో సుగుణాలు బోలెడన్ని .రాయటం లేదు .నా బిడ్డకి ఆమెతో బలమైన అనుభందం ఉంది .దానికింకా ఆమె మరణాన్ని తెలుపలేదు .అది ఫోన్ చేస్తుంది వాళ్ళేదో చెప్తారు .ఫోన్లోనైనా మాట్లాడేందుకు ఎప్పుడు వీలవుతుందని అడుగుతుంది .ఇప్పడప్పట్లో వీలు కాదని ఆమె వెళ్ళిన వూరికి మన వాళ్లింకా ఫోన్ లైన్లు వెయ్య లేదని దానికి చెప్పలేదు .ఇప్పట్లో చెప్పగల ధైర్యమూ లేదు.
ఇక రెండో దుక్ఖం రవీందర్ సింగ్ అందరూ టీవీ లలో చూసే ఉంటారు.అతను ఇప్పుడు మేముంటున్న ఊర్లో కలక్టర్ గ చేసి వెళ్ళాడు .కరప్షన్ లో కూడా గ్రేడ్ లు ఉంటాయ్ అందులో ఆయన దిగువ శ్రేణిలోనే ఉంటాడు .ఒక మాట అంటారు దొరికితేనే దొంగలని అట్లా దొరికి ఉంటాడు .ఆ వార్త చూడగానే ఆయన ఒకే ఒక్క బిడ్డ ముఖం గుర్తొచ్చింది .ఆ పిల్ల మోయబోయే ఆ తండ్రి అపకీర్తి బాధించింది .నేనేమీ అవినీతిని సమర్థించటం లేదు .కానీ ఇంకా తప్పులు చేసే వాళ్ళు బయటే ఉన్నారు కదా అని బాధ .అవినీతికి కూడా నీతి లేదు .ఒక పద్దతీ పాడూ లేదు .అంతా చిందరవందర .ఈ మొత్తం ప్రహసనంలో మీడియా చేసిన తప్పులు ఎన్నో .వార్తల కోసం కక్కుర్తి తప్ప ఒక నిర్ధారణ పాడూ లేదు కాసేపు మావోఇష్టులని ,కాసేపు పాకిస్తానని ఏవేవో వార్తలు .అతను MBBS,MD అందుకో మరెందుకో ఈ వూర్లో ఒక రొట్టె ముక్క తిన్న హెపటైటిస్ వచ్చేస్తుందనే వాడు ఎక్కడా ఏమీ ముట్టే వాడు కాదు ఇప్పుడు జైల్లో ఎట్లా తింటాడోనని బాధ అట్లా జరగొద్దని భగవంతుడ్ని ప్రార్థించడం ఎట్లా అది తప్పు కదా .

హేమాంగిని

మా హేమంగినికి ఐదు నెలలు .దానికి నేను మొదట వేరే పేరు పెట్టాను కాని ,మా అమ్మాయి దానికి హేమాంగిని అని పెట్టుకుంది .బెంగాలీలకి చాలా వరకు డాక్ నాం అని వేరే ముద్దు పేరు ఉంటుంది. అంటే పిలిచే పేరు అన్న మాట .మా అమ్మాయి అడగక పోయినా దాని పేరు చెప్పి మళ్ళీ డాక్ నాం హేమ అని చెప్తుంది .రోజూ ఏదో ఒక టైం లో అది మమ్మల్నో ,మేం దాన్నో మాట్లడిస్తూ ఉంటాం .నిన్న అట్లాగే లోపలి వచ్చింది .అన్నట్లు అది ఎప్పుడో కాయితాలు తినడం కూడా నేర్చుకుంది .నన్ను ఒక పుస్తకం ఇవ్వవా అని అడిగింది నేను ఇవ్వలేదనుకోండి ...

..